Górskim szlakiem

Gdy zapyta się Polaków o krajowe góry, to większość z nich w pierwszej chwili wymieni Tatry. Z pewnością są to najwyższe polskie góry, ale nie jedyne. Rzadko kto pomyśli o niezbyt wysokich Bieszczadach leżących w południowo-wschodniej Polsce. A przecież również z tych niewysokich szczytów można nacieszyć wzrok przepięknymi krajobrazami.
Wędrując na bieszczadzkie szyty można zaobserwować zmieniającą się, wraz z wysokością, roślinność. Wpływ na nią mają także warunki klimatyczne i glebowe oraz stopień nasłonecznienia stoków. W Bieszczadach występują trzy następujące piętra roślinności:
piętro pogórza,
piętro regiel dolny,
piętro połonin.
Pierwsze z wymienionych pięter (do 500m.n.p.m.) zajmuje zaledwie 5 % powierzchni Bieszczad i można zauważyć jedynie w dolinach rzecznych. Występują w nich wielogatunkowe lasy liściaste, z przewagą: dębu, lipy czy grądu. W reglu dolnym (od 500 do 1200m.n.p.m.) rosną lasy mieszane, a więc obok tych, które znajdują się w pogórzu zobaczyć można również świerk i jodłę. Piętro połonin, znajdujące się na wysokości powyżej 1200m.n.p.m., porośnięte jest przez niskie krzewy i murawy. Poza wymienionymi gatunkami, podczas górskich wędrówek można zobaczyć także cisy, brzozy, olchy i modrzewie.
Pierwsza połowa XX wieku dla roślinności Bieszczad nie była łaskawa. Ze względu na rozwój osadnictwa zaczęto wycinać sporą część lasów. W ten sam sposób górale poszerzali zasięg pól uprawnych oraz pastwisk dla swego bydła i owiec. Sytuacja ta uległa zmianie po II wojnie światowej. Wówczas pozostało bardzo mało ludzi zamieszkujących tamtejsze tereny. To przyczyniło się, do rozwoju roślinności. Na łąkach, polach i pastwiskach w dużych ilościach wyrosły olsza szara i wierzba, które z czasem przekształciły się w laski olszowe, później także w jodłowe i bukowe.
We florze Bieszczad występuję ponad 900 gatunków roślin kwiatowych, 300 gatunków porostów i około 250 rodzajów mszaków. Można tam również napotkać wiele gatunków grzybów. Na tamtejszym obszarze występuje również wiele torfowisk, które zasilane są przez opady. Ze względu na niewielką ilość soli mineralnych, rosną tam rośliny o niedużych wymaganiach.
Świat zwierząt w Bieszczadach jest bardzo różnorodny i typowy dla Beskidów Wschodnich. Ze ssaków najliczniejsze są gryzonie, a wśród nich: wiewiórki, orzesznice, smużki i koszatki. Tereny tych gór zamieszkują niedźwiedzie brunatne. Najwięcej jest ich w okolicy Tarnicy, Kińczyka Bukowego i Halicza. Inne rzadko w Polsce spotykane zwierzęta to: wilki, żbiki i jelenie. W latach 60-tych XX wieku wypuszczono w Bieszczadach 19 żubrów. Dziś jest ich około czterdziestu i można je spotkać głównie w widłach Sanu i Wołosatego. Inne zwierzęta żyjące w tych okolicach to: dziki, borsuki, lisy i sarny. Z ptactwa najciekawsze są gatunki występujące w wysokich częściach gór, takie jak: płochacz skalny, orzeł przedni i orliki. W Bieszczadach występują także gady, a wśród nich bardzo rzadki w Polsce wąż eskulapa. Zadomowił się on głównie w dolinie rzeki Sanu.